Kamyk to średniej wielkości, ok. 5 letni psiak o pięknym biało-czarnym umaszczeniu. Na oko zwykły pies jakich w schroniskach nie brakuje. A jednak Kamień to zupełnie wyjątkowy pies. Większość zamkniętych za kratami zwierzaków poddaje się, stara się jakoś przeżyć swój czas w spokoju, zwinięte w kłębek śpią śniąc o lepszym życiu. Ożywiają się gdy trzeba powalczyć o lepszy kęs jedzenia albo gdy jacyś ludzie idąc wzdłuż boksów wybierają tego szczęśliwca, który opuści więzienie, albo kiedy wolontariusze dają im na chwilę namiastkę wolności jaką jest spacer poza terenem schroniska. Większość psów tak właśnie funkcjonuje w schronisku. Ale nie Kamień.

Kamyś nie miał czasu na smutek i rezygnację. On cały czas był BARDZO ZAJĘTY. W schronisku stworzył sobie własny sposób na życie. Pustkę, która była częścią jego istnienia wypełniał pracą. Codzienną, ciężką, żmudną i czasochłonną pracą. Kamyk to typ psiego \"pracoholika\". Przypięty na łańcuchu zawzięcie kopał doły, nie patrząc, ile bólu sobie przy tym zadaje, nie zważając, jak krwawią jego łapki. Kopał doły, aby tylko zabić jakoś tę pustkę, która bolała bardziej niż poranione łapki i zdarte pazury. Brak kontaktu z człowiekiem rekompensował sobie wykopywaniem kamieni, które były dla niego najcenniejszym skarbem, z którymi rozmawiał i do których mógł się przytulić. Nosił je w pyszczku, aby nikt mu ich nie odebrał. Były całym jego życiem, złudnym, ale jednak życiem.

Taki BARDZO ZAJĘTY pies musiał zwrócić na siebie uwagę i tak Kamyk dzięki prywatnym osobom, które poruszył los tego psiaka, zamienił schroniskowy, zimny, betonowy boks na hotelik dla psów. Zmiana ogromna ale hotelik to jednak nie własny dom. To wprawdzie bezpieczne miejsce, ale tutaj też przez większą część czasu pies jest zamknięty i nie ma

Kamyk jest sympatyczny, wesoły, energiczny i towarzyski. Nie ma gdzie i jak spożytkować energii jaka go rozpiera.
To pies, który kocha przestrzeń ale jest jej pozbawiony - tak bardzo chciałby biec przy rowerze swojego pana/pani przez pola i łąki, wybiegać się aż do całkowitego zmęczenia.
Chciałby biegać, skakać, tarzać się w trawie, kąpać w rzece. Czy można się dziwić, że potrafi nawet wyskoczyć z boksu, żeby choć na chwilę poczuć wolność, której nigdy nie zaznał?

Kamyś nie lubi być sam (a kto lubi?!), pozostawiony samemu sobie płacze i szuka sobie zajęcia, które pozwoli mu zapomnieć, że jest sam, nikomu niepotrzebny. Szczególnie ciężko jest mu w czasie burzy, której bardzo się boi, a przed którą nawet buda w pustym boksie nie jest bezpiecznym schronieniem - nie ma ciepłych ramion, które przytulą i ręki, która pogłaszcze, uspokoi.

Jeśli jesteś Człowiekiem aktywnym, lubiącym ruch i przestrzeń i jeśli szukasz wiernego ponad wszystko Przyjaciela, pomyśl o Kamieniu...
Popatrz przez chwilę w jego piękne brązowe oczy i zobacz kamysiowe pragnienie bycia komuś potrzebnym.

Kontakt w sprawie adopcji: tel. 668 210 839, e-mail: selenga@egonet.pl